Chios

Chios, geboren uit de Egeïsche Zee is lieflijk en rustig. Het verbergt haar schoonheid voor de overhaaste en oppervlakkige blikken van de voorbijgangers en het houdt ze voor de reizigers die ze zoeken achter de hoge stenen muren, in smalle steegjes, op het einde van de wegen in de bergen, op grijze rotsachtige plateaus en in kleine verborgen baaien. Diegenen die geïnteresseerd zijn in haar geschiedenis, architectuur, traditie of haar legendes kunnen ook deze schoonheden bewonderen.

Het ligt in het midden van de oostelijke Egeïsche Zee, op het kruispunt van de maritieme routes die Oost met West verbinden. Chios had sinds de oudheid en reeds voor vele eeuwen een belangrijk commercieel, economisch en intellectueel centrum.

Het Chios district omvat ook de eilanden van Psara en Inousses en beslaat een totale oppervlakte van ongeveer 904 m². De bevolking van het eiland, is verminderd in vergelijking met die van het verleden, en staat nu op een ongeveer 50.000 inwoners, waarvan een groot deel leeft in het centrale eiland, terwijl de andere 9 gemeenten de rest van de bevolking voor zich nemen.

De natuur heeft Chios een rijke flora gegeven. De meest bekende vorm daarvan is de mastiekboom, met mastiekbomen die alleen worden geteeld in het zuidelijke deel van het eiland. Maar ook de mandarijn van Chios is een speciale variant met een sterke geur te onderscheiden, terwijl de wilde tulp, kleuren rode tinten bezorgt op de velden van alle dorpen rond Kampos alsmede aan de berg Anemona.

Het wegennet dat Chios doorloopt, biedt de bezoeker de mogelijkheid om gemakkelijk het gebied te verkennen en te genieten van de diversiteit die het kenmerkt. Het vruchtbare labyrint van Kampos in het centrale en oostelijke deel van het eiland, volgt hellingen bedekt met olijf- en mastiekbomen, en loopt tot pittoreske baaien en kleine gebergten in het zuiden, terwijl de dennenbossen van het westelijke Chios bijdragen tot de wildernis van de rotsen op het Aipos plateau en de naakte schoonheid van de noordkust.

De lange periode die de Chioten nastreefden i.v.m. de handel en de scheepvaart heeft bijgedragen aan de ontwikkeling van het eiland en heeft geleid tot rijkdom en welvaart voor haar inwoners.

Tegenwoordig is de economie van het eiland voornamelijk gebaseerd op de scheepvaart. De landbouwproductie volgt, met een grote productie van de mastiekbomen, terwijl de veeteelt afneemt. De lokale productie omvat mastiekbomen, kauwgom, ouzo, likeur, snoep en visteelt. De oprichting van de Universiteit van de Egeïsche zee ondersteunt de lokale economie en draagt bij aan de intellectuele ontwikkeling van het eiland.



Geschiedenis

Inopion, de zoon van de god Dionysus, wordt in de mythologie als de eerste kolonist van het eiland beschouwd, en gaf het de naam Chios, ter ere van zijn dochter Chioni.

Overblijfselen van o.a. de neolithische beschaving van het 6e millennium v. Chr. werden opgegraven. Sinds het 1e millennium voor Christus, toen de Ioniërs aankwamen op het eiland en na zich onder de oude bewoners te mengen met verwante volken heeft dit gezorgd voor een prachtige oude beschaving. Chios is een van de belangrijkste steden van de Ionische Confederatie en het behoorde tot een handelsblok die zich hadden verzekerd van haar macht en welvaart.

Sinds de oudheid wordt Chios beschouwd als de geboorteplaats van Homerus en de plaats waar hij zijn epos schreef in de 9e eeuw v.Chr. In de 5e eeuw werd het eiland aangevallen door de Perzen en verzette zich heldhaftig, ondanks het feit dat de geallieerden de Ionische steden hadden verlaten.

Alexander de Grote veroverde het eiland in de 4e eeuw, waarop het naar de Griekse periode overging tot het begin van de 2de eeuw, toen Chios werd bezet door de Romeinen. De Byzantijnse tijd dat het Romeinse tijdperk volgde, staat centraal voor de bouw van grote projecten, zoals het kasteel van Chios, Nea Moni en vele vestingwerken (10e-11e eeuw).

De Byzantijnen konden de bezetting van het eiland niet te voorkomen, waaronder de eerste keer door de Venetianen in de 13e eeuw na Christus en vervolgens door de Genuezen, die gedurende 200 jaar in het bezit van Chios bleven. Gedurende deze periode werd de teelt van de mastiekbomen gesystematiseerd en de exploitatie ervan werd georganiseerd door de Maona van de Ioustiniani familie. Op dat moment waren de meest bekende vestigingen en de Viglas (uitkijktorens) gebouwd.

De Ottomanen veroverden het eiland in 1566 en een lange periode van privileges en vrijheden werden gegeven aan de inwoners door de voordelen die voortvloeiden uit de commerciële marine en de exploitatie van mastiekbomen.

Tijdens het uitbreken van de Griekse Revolutie, kwam Chios in opstand tegen het Ottomaanse juk in 1822. Als gevolg daarvan volgde een verschrikkelijke bloedbad, dat de hele wereld schokte en een stroom van filhellenisme in Europa bracht.

Delacroix's schilderij de «Slachten van Chios» en V. Hugo 's gedicht «het kind» zijn indicaties van de gevolgen dat de vernietiging van het eiland had op de intellectuelen van Europa. Het Griekse leger bevrijdde het eiland op 11 november 1912, waarin het werd opgenomen in de nieuwe Griekse staat. De Tweede Wereldoorlog, de Duitse bezetting en de burgeroorlog die volgde, zorgde voor een verbrokkeling in het economische en sociale leven van het eiland, wat resulteerde in de immigratie van een aanzienlijk deel van de bevolking.



Loading

program logo

Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Ψηφιακή Σύγκλιση».
«Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης»